ای پادشه خوبان
31 بازدید
تاریخ ارائه : 7/4/2012 6:06:00 PM
موضوع: امامت و مهدویت

راست گفته اند كه «انسان به اميد زنده است».كشاورزي راتصور كنيد كه به اميد باران و سالي خوش بذر دردل خاك به امانت مي سپارد.دانش آموز و دانشجويي را در نظرآوريد كه به اميد آينده اي روشن رنج و تعب درس خواندن را برخويشتن هموار ميكند. كارگري را ملاحظه كنيد كه به اميد كارْ شب را تا به صبح آرام مي خوابد و صبح زود با نام خدا و به اميد خدا با همسر و خانه خدا حافظي مي كند تا شب با دست پر به منزل برگردد و شرمنده ي زن و فرزند نباشد. اميد را از زندگي بشر بردارند پيكري بي جان باقي مي ماند!

اي اميد بزرگ! مارا در اميد خويش اميدوارتر كن! البته آن روز دير نخواهد بود كه اين اميد بزرگ بسان رويايي بزرگ تعبير شده و به يك باره از مغرب گيتي انفجار نور شود و پرچم يا لثارات الحسين در مقابل چشمان ناباور بشر به اهتزاز در آيد.

آقاي ما! امشب شب نيمه ي شعبان است و ميليون ها، دل در كف نهاده تا تقديم و پيشكش توكنند!

دلها در سينه آرام و قرار ندارد! فقط تورا مي خواهيم و از خدا مي خاهيمت وبس! در آن سوي ديگر، نيز دشمنان بشريت مانند گرگان گرسنه زوزه مرگ و نابودي سرداده اند تا انسان ها را تكه تكه كنند.و اين توده بي پناه به دنبال مامني مي گردند. به دنبال تحقق وعده ي: «و ليبدلنهم من بعد خوفهم امنان»...بيا! بيا! بيا! همين امروز كه وقت آمدن است و فردا دير است؛ تا خاك و خشت نشده ايم بيا آقا جان!

چهاردهم شعبان المعظم هزار و چهارصد و سي و سه/قم مقدس.